كه به تزوير معاويه از حقوق خود بر خلافت چشم پوشيد و به اين طريق خلافت به دست بنى اميه افتاد ( نگاه كنيد به سلسلهء شماره 2 ) . در سده‌هاى بعد ، دوره اين چهار خليفه نخستين ، در هاله‌اى از ديندارى و مه عاطفى دوران طلايى اسلام نخستين شمرده شد كه در آن ايمان ، عدالت و فضايل اسلامى شكوفا شد و ازاين‌رو ، به آن‌ها عنوان « راشدين » داده شد تا از خلفاى ناپاك و دنيا دوست بنى اميه كه پس از آن‌ها روى كار آمدند ، متمايز باشند . كتابشناسى - لين - پول ، 3 - 6 ؛ زامباور ، 3 . - دائرة المعارف اسلام ؛ ويرايش اوّل : « عمر بن الخطاب » ، « عثمان بن عفان » ( به قلم جى . لوى دلاويدا ) ، دائرة المعارف اسلام ؛ ويرايش دوّم ، « ابو بكر » ( به قلم مونتگمرى وات ) ، « على بن ابيطالب » ( به قلم ل . واچپا واگليرى ) . - L . Veccia Vaglieri , " The Patriarchal and Umayyad caliphates " , in P . M . Hoet . - A . K . S . Lambton and B . Lewis ( eds ) . The Cambridge History of Islam , cambridge , 1970 , I , 57 - 103 . - H . Kennedy , The Prophet and the Age of the caliphs , Islamic Near East from sixth to Eleventh Century , London , 1986 , 50 - 81 . با جدول‌هاى تبارشناسى در صفحهء 402 . - A . Noth , " Fruher Islam " , in U . Haarmann ( ed . ) , Geschichte der arabischen welt , Munich 1987 , 11 - 100 .